Spookverhalen Den Haag

De griezeligste echte spookhuizen van Den Haag (Halloween special)

Het weer is guur en Halloween komt dichterbij; tijd voor een paar waargebeurde spookverhalen over Den Haag. Er zijn genoeg griezelverhalen te vertellen over geestverschijningen, moordmysteries en paranormale activiteiten. Vandaag licht ik 5 échte spookhuizen in Den Haag uit om eens een kijkje te nemen… als je durft.

Het Spaansche Hof: het oudste spookverhaal van Nederland

In het oude centrum van Den Haag bevindt zich het Spaansche Hof. Het huis aan Westeinde 12 werd in 1469 gebouwd, maar in 1677 door de Spanjaarden verbouwd tot stadspaleis. Men zegt dat de geest van Catherine de Chasseur er rondspookt.

Catherine de Chasseur was de ex-vrouw van ridder Gerard van Assendelft, die er woonde. In 1541 werd zij in de Gevangenpoort verdronken. Haar geest is echter teruggekeerd naar het Spaansche Hof. Zowel bewoners als bezoekers van het stadspaleis hebben haar na haar dood nog regelmatig gezien of gehoord.

De eerste melding van het spook van het Spaansche Hof was in 1653. Een dienstmeisje had gehoord dat het er spookt en wilde de er liever niet meer komen. Twee andere dienstbodes hadden het huis al eerder verlaten omdat iets of iemand in het holst van de nacht de dekens van hun bed probeerde te trekken, terwijl er niemand anders in de kamer bleek te zijn.

In de 19e en 20e eeuw hebben er vooral ambassadeurs gewoond, eerst uit Spanje en later uit Groot Brittannië. Zo waren er verschillende Britse ambassadeurs die onverklaarbare klopgeluiden en voetstappen hoorden en was er zelfs een ambassadeur die de geest van een grijze dame met een bedekt hoofd zag. Ook nu zijn er nog verhalen over onverklaarbare lekkages en plassen water waar helemaal geen bad, douche of wc in de buurt is. Of het de geest van Catherine de Chasseur is? Ik denk van wel…

De Gevangenpoort: de meeste paranormale activiteit van Den Haag

Tussen 1420 en 1828 werden in de Gevangenpoort mensen vastgezet en gemarteld die verdacht werden van een zwaar misdrijf. Het vonnis was in het ergste geval de doodstraf. In de eeuwen die de Gevangenpoort als staatsgevangenis werd gebruikt, hebben er zo’n tienduizend mensen gevangen gezeten. De bekendste gevangene was Cornelis de Witt, maar ook de eerder genoemde Catherine de Chasseur zat er vast en kreeg in de pijnkelder de doodstraf.

Men zegt dat de vele ter dood veroordeelden er nog steeds rondspoken. Eén van deze geesten zou Cornelis de Hooghe zijn. Hij werd in 1583 wegens verdenking van hoogverraad onthoofd. Voordat hij door de beul werd onthoofd, riep hij nog uit dat hij ‘terug zou komen’. Sindsdien dwaalt zijn geest rond in de gruwelkamer op de begane grond.

Medewerkers van het huidige museum beamen dat er niet pluis is. Bij het kleine kantoor neemt het personeel wel eens een man met zwarte mantel en capuchon waar. Verder schijnt er een jongen met een mank been door het cellencomplex te wandelen. Nog iets onverklaarbaars: het bed in de Ridderkamer ligt er ’s morgens anders bij dan ’s avonds. Door wie zou er ’s nachts in geslapen zijn?

Daarnaast is er nog het mysterie van de tiewraps. De cellen in De Gevangenpoort worden er voor het gemak mee op slot gedaan. De volgende dag zijn de tiewraps regelmatig verdwenen en staan de celdeuren open. Vreemd…

Wil je zelf op spokenjacht? Ga dan eens langs bij museum de Gevangenpoort.

Het spook van de raad: eindelijk uitgespookt?

Al jaren doen wonderlijke verhalen de ronde over de vrijstaande villa aan de Rutger Jan Schimmelpennincklaan nummer 3 in Den Haag, waar vroeger de Raad van Cultuur huisvestte. De verhalen gaan over een geest, door mensen die hem gezien of gehoord hebben benoemd tot het Spook van de Raad.

Met enige regelmaat werd er in de avonduren een aanwezigheid gesignaleerd in het monumentale pand. Soms als een voelbare entiteit, soms als een zwevende gedaante. Met enige regelmaat hoorde medewerkers van de Raad ‘s avonds voetstappen op zolder of een bloedstollende kreet, terwijl er niemand anders zou zijn. Merkwaardig is dat niet alleen paranormaal aangelegde mensen iets hebben waargenomen, maar ook meer down-to-earth personen. Even overwoog de Raad voor Cultuur een exorcist te benaderen, maar sindsdien houd het Spook zich rustig. Of toch niet? De Raad heeft inmiddels een ander onderkomen gevonden…

Wie het Spook van de Raad was, is niet bekend maar er is een theorie. In de jaren ’20 van de vorige eeuw woonde Wilhelm Gerard Joachim Eschauzier er, de directeur van de Nederlandsch-Indische Suikerunie. De steenrijke suikermagnaat werd in 1931 op raadselachtige wijze vermoord en na enkele dagen aan handen en voeten gebonden dood aangetroffen. Men dacht in die tijd aan een ontvoering die verkeerd afliep, maar het kan ook een liquidatie geweest zijn. Was het de gekwelde geest van Eschauzier die tientallen jaren heeft rondgespookt? Wie zal het zeggen.

Villa Windekind: het is er niet pluis sinds WO2

Villa Windekind aan de Nieuwe Parklaan 76 werd in de jaren 1927-1928 gebouwd in opdracht van François van ‘t Sant, de Haagse commissaris van politie en later vertrouwensman van koningin Wilhelmina. Begin 1942 werd de villa gevorderd door de Duitsers, die er het bureau van de Sicherheitspolizei onderbrachten. Vanuit hier werd de opsporing en het verhoor van ondergedoken Jod